در پیچ و خم جاده های مالرو

گم شده ام.

فرصتی هست

برای قبری که تاریخی ندارد

شعری بنویسم

از دور شدن ها

از عطر چای

کلمه ای بگویم

آه از این بی انتها و

رد پای خاطرات زخم سالی

که حالا دیری ست

پشت گل های بی نام و نشان

اشک میشود.

ــــــــــــــــــــــــاین یه شعر از عشق خودمه که با یه دنیااااااا عوضش نمیکنم.

 چیزی شکفته است

همچون بوی یاس

همچون عطری غریب

همچون وجدی بی دلیل

همچون شوری پایدار

نه

به کلمه نمی رسد

مگر تو دوباره بازآیی

تا  نفسی ارامش

در خاطر خسته اش جای گیرد

او در خاطر او هست

او همیشه با من هست

بی درودی و بدرودی

در ایستگاه های غربت

گاه پیدا می شوم و

گاهی گم.

و دردهایم

به شعر تازه ای میرسند.

ماهی در اب

و من

محبوس آه سرد زمینم

بانوی باستانی ماه و دریا

بیا و

ترانه های مرا

زمزمه کن

پر از بوی یاس و

پر پروانه هاست.

دلت اما...

از نسل دریایی

یا همسفر ابرها

که اینچنین

لطیف و نرم

میخروشی

همه چیز را یافته ام.

گوی زرین

که ارام ارام

میدرخشد.

و ستارگان

که چون باران

فرو می بارند

اما

بازهم در جستجوی تو ام.

در این روزها و شبهای مدام.